Niemiecki magazyn connect oraz firma konsultingowa z branży inżynieryjnej umlaut opublikowały 1 października 2026 r. ósmy coroczny test ładowania. Zespoły testowe przejechały około 6 700 kilometrów od końca lipca do początku września, oceniły lokalizacje szybkiego ładowania 17 dostawców w Niemczech, Austrii i Szwajcarii oraz wyceniły każdą taryfę według stanu na 18 września.

Tesla nie znalazła się w wynikach — mimo że prowadzi w Niemczech około 240 lokalizacji Supercharger z około 3 500 punktami ładowania i udostępniła większość z nich użytkownikom innych marek. Według własnych danych Bundesnetzagentur czyni to z niej trzecią co do wielkości sieć ładowania w kraju.

Dlaczego Tesla nie została oceniona

Powodem jest dostęp, a nie jakość ładowania. Starsze Superchargery zaprojektowano z myślą o samochodach Tesli: kierowca innej marki musi rozpocząć sesję w aplikacji Tesla i płaci więcej niż właściciel Tesli. Tylko najnowsza generacja lokalizacji obsługuje płatność ad hoc bezpośrednio przy stanowisku — a to jest podstawowy wymóg, który test stosuje wobec każdego innego operatora. Na tej podstawie testerzy uznali, że sieci Tesli nie można w pełni porównać z konwencjonalnymi operatorami punktów ładowania, i nie przyznali jej oceny.

To uzasadniona decyzja, ale również samodzielny wniosek. Płatność kartą i ad hoc przy stanowisku nie jest preferencją recenzenta; jest tym, co termin modernizacji wynikający z AFIR ustanawia prawem w całej UE w styczniu 2027 r.. Sieć, której nie można dziś ocenić według tego kryterium, i tak ma termin, do którego musi je spełnić.

Kto wygrał

Kategoria Zwycięzca Wynik
Operatorzy punktów ładowania (Niemcy) Aral Pulse 853/1000, "bardzo dobrze" — czwarte zwycięstwo z rzędu
Usługi i aplikacje ładowania EnBW Mobility+ 851/1000, "bardzo dobrze" — ósme zwycięstwo z rzędu
Austria Smatrics EnBW —
Szwajcaria Ionity —

W przypadku spontanicznego ładowania AC bez umowy Aldi Sued, Kaufland i Lidl zakończyły test z takim samym wynikiem, przy czym Aldi Sued prowadził również w spontanicznym HPC — to ta sama presja cenowa supermarketów widoczna w taryfie Lidl za szybkie ładowanie 59p w Wielkiej Brytanii.

Nie ma jednej najlepszej taryfy

Ostrzejsza część testu to analiza cen, a jej główny wniosek brzmi: właściwa umowa zależy całkowicie od sposobu ładowania.

Profil kierowcy Najtańsza taryfa, koszt roczny Najdroższa taryfa, koszt roczny
Osoba parkująca na ulicy, bez ładowania w domu Mercedes MB.Charge Public L — EUR 1 043 Vattenfall — EUR 1 852
Przeciętny kierowca EWE Go — EUR 372 —
Kierowca o dużym przebiegu Mercedes MB.Charge Public M — EUR 1 790 ADAC eCharge — EUR 2 425

Kwota EUR 809 z nagłówka to różnica wyłącznie dla jednego profilu: kierowcy bez ładowarki domowej, płacącego EUR 1 043 w najlepszej umowie i EUR 1 852 w najgorszej. Należy też zauważyć, że dwa zwycięstwa Mercedes dotyczą różnych taryf — plan L pasuje osobie parkującej na ulicy, a plan M kierowcy o dużym przebiegu. Jedna marka nie wygrywa we wszystkich kategoriach; żaden produkt tego nie robi.

connect nie opublikował założeń dotyczących przebiegu ani kWh dla każdego profilu, dlatego wartości bezwzględne należy traktować jako własny model testu, a nie jako wycenę dla Twojego stylu jazdy.

Co to oznacza dla właściciela Tesli w Niemczech

Jeśli ładujesz głównie w domu i korzystasz z Superchargerów w podróży, nic z tego nie zmienia Twojego rachunku. Jeśli nie masz ładowarki domowej, może to być najbardziej użyteczna tabela, jaką przeczytasz w tym roku — a istotne porównanie nie dotyczy Superchargera z Superchargerem, lecz Twojej obecnej umowy roamingowej i najtańszej umowy dla Twojego sposobu użytkowania. Brak Tesli w rankingu oznacza, że test nie może powiedzieć, jak sama sieć Supercharger wypada pod względem niezawodności lub płatności; nasza ankieta dotycząca cen w niemieckich hubach ładowania obejmuje kosztową stronę tej kwestii.