Szef ładowania Tesli w Ameryce Północnej oficjalnie potwierdził to, na co wnioski o pozwolenia wskazują od stycznia: firma buduje stacje Supercharger, z których będą mogły korzystać wyłącznie jej robotaxi.

Max de Zegher przedstawił tę logikę we wpisie z 3 września 2026 roku, w dniu, w którym Cybercab rozpoczął płatne kursy w Austin. Dedykowane stacje dla robotaxi — jak napisał — wybiera się pod kątem „sesji jedna po drugiej, taniej nieruchomości blisko popytu, niskich nakładów inwestycyjnych”, a powód jest arytmetyczny, nie inżynieryjny: „przy skali Robotaxi liczy się każdy grosz, w tym ładowanie”.

Szczegół, który ma znaczenie dla właściciela

Bardziej użyteczna informacja dotyczy teraźniejszości, a nie planu. De Zegher powiedział, że flota bez kierowców „na razie nadal jest podłączana ręcznie” i że korzysta z istniejących publicznych stacji Supercharger — „szczególnie nocą, kiedy wykorzystanie jest niskie”.

Flota robotaxi Tesli ładuje się więc obecnie w tej samej sieci, za którą płacą jej klienci, z pomocą ludzkich operatorów, którzy podchodzą i wkładają wtyczkę. Tesla wyznacza tej flocie trasy przy użyciu tego, co de Zegher nazwał „tymi samymi podstawami Trip Plannera, które Tesla dopracowuje od ponad dekady” — silnika planowania trasy z każdej Tesli, skierowanego na flotę, a nie na kierowcę.

Właśnie dlatego powstają dedykowane stacje. Flota realizująca sesje jedna po drugiej na publicznych stanowiskach to zarówno problem kosztowy dla Tesli, jak i problem kolejek dla wszystkich pozostałych na stacji.

Co faktycznie zostało zgłoszone

Żadna z tych lokalizacji nie została ogłoszona. Istnieje jedynie ślad na papierze, odnaleziony w miejskich rejestrach pozwoleń:

Lokalizacja Stanowiska Dostęp publiczny Zgłoszenie
Chandler, Arizona 56 V4 Nie — prywatna 17 kwietnia 2026
Mesa, Arizona Nie ujawniono Nie ujawniono kwiecień 2026
San Francisco, garaż przy Sansome St 48 V4 18 publicznych, 30 tylko dla floty 20 stycznia 2026
Austin, 405 E. St. Elmo Rd 48 V4 (faza 1) Zajezdnia sierpień 2026

Lokalizacja w Austin to ta, którą TeslAnt opisał już szczegółowo, i jest ona wyjątkiem: jej druga faza przewiduje sprzęt obsługujący 80 stanowisk ładowania bezprzewodowego, co jest jedyną wersją tego pomysłu, która eliminuje człowieka z kablem. De Zegher nie wspomniał w swoim wpisie o ładowaniu bezprzewodowym, fazach ani terminach — ten szczegół należy do wniosku, a nie do niego, a sam wniosek zawiera możliwy błąd redakcyjny dotyczący typów szaf.

Dlaczego powinno to interesować europejskiego czytelnika

Nie ma europejskich lokalizacji, europejskich wniosków ani europejskiego harmonogramu, więc w tym miesiącu nic się nie zmienia na waszym lokalnym Superchargerze. Dwie rzeczy warto jednak odnotować.

Pierwsza to to, co cała sprawa mówi o modelu operacyjnym. Jeśli ekonomika robotaxi wymaga prywatnych zajezdni na tanich terenach przemysłowych, a nie publicznej sieci, to przyszła europejska rozbudowa robotaxi Tesli będzie zadaniem z zakresu nieruchomości i przyłączy do sieci energetycznej, a nie wdrożeniem oprogramowania — a nieruchomości zajmują znacznie więcej czasu niż zgoda na FSD, na którą Tesla nadal czeka.

Druga to rozwiązanie przejściowe. Odpowiedzią Tesli na ładowanie floty, dopóki dedykowane stacje nie powstaną, jest wysyłanie samochodów bez kierowcy na publiczne stanowiska nocą. Godziny poza szczytem to naprawdę właściwy moment. Ale to pierwszy raz, kiedy udokumentowano, że własna flota komercyjna Tesli konkuruje o przepustowość, za którą płacą właściciele, a „szczególnie nocą, kiedy wykorzystanie jest niskie” to twierdzenie o dzisiejszym wykorzystaniu, nie zobowiązanie na przyszłość.

Update: 2026-09-11

Ujawniono drugą zajezdnię robotaxi w Austin. Pozwolenia i plany budowlane dla 2323 Ridgepoint Drive, w północno-wschodnim korytarzu Austin, opisują 24 stanowiska V4 zasilane przez trzy szafy V4, transformator sieciowy o mocy 2 500 kVA oraz rozdzielnicę 4 000 amperów — a teczka projektu nosi nazwę „2323 Ridgepoint Dr – Robotaxi”. To czwarta znana lokalizacja w powyższej tabeli i druga w Austin, obok 48-stanowiskowej zajezdni przy St. Elmo Road. W przeciwieństwie do St. Elmo, Ridgepoint nie obejmuje stanowisk ładowania bezprzewodowego, więc ładowanie indukcyjne z drugiego etapu tamtej lokalizacji nie jest jeszcze stałym elementem schematu. Dokumenty odnalazł MarcoRPi1, który śledzi rozwój sieci Supercharger. Źródło: Tesla składa wnioski o kolejny Supercharger wyłącznie dla robotaxi.

Update: 2026-10-05

5 października 2026 roku pojawiły się pierwsze nagrania przedstawiające opisany powyżej układ, które pokazują jego proporcje. Film nagrany przez Abhimanyu Yadava 3 października na publicznej stacji Austin Supercharger pokazuje dziesięć robotaksówek Tesla ładujących się jednocześnie — jeden autonomiczny Cybercab, który przyjechał i zaparkował bez nikogo na pokładzie, oraz dziewięć Modeli Y — przy jednym pracowniku Tesla chodzącym między nimi, podłączającym każde złącze i przestawiającym samochody, gdy zwalniały się stanowiska. Pojazdy same wykonują jazdę, podjazd i parkowanie; przewód to jedyny etap, który nadal wymaga udziału człowieka. Zespół Tesla odpowiedzialny za ładowanie powtórzył sformułowanie użyte powyżej przez Maxa de Zeghera, twierdząc, że samochody są „podłączane ręcznie, ale to tylko na razie”. Źródło: Oto jak Tesla utrzymuje naładowaną flotę Cybercabów i autonomicznych robotaksówek.