Plug&Charge — rozwiązanie, w którym wpinasz wtyczkę do samochodu i odchodzisz, bez aplikacji, bez karty RFID i bez dotykania ekranu — było dotąd funkcją szybkiego ładowania DC. Chargecloud i Hubject ogłosiły podczas konferencji icnc26 w Berlinie, że wprowadzają je do punktów ładowania AC.
Co robią obie firmy
Chargecloud, dostawca oprogramowania do zarządzania punktami ładowania z siedzibą w Kolonii, integruje infrastrukturę klucza publicznego Hubject ze swoim systemem operacyjnym. Gdy to nastąpi, punkt ładowania AC działający na oprogramowaniu chargecloud będzie mógł przeprowadzić wymianę certyfikatów, na której opiera się Plug&Charge, a operatorzy korzystający z platformy otrzymają tę możliwość — jak ujął to Chief Operating and Revenue Officer Oliver Adrian, „bez żadnych dodatkowych prac integracyjnych”.
Dyrektor generalny Hubject Christian Hahn przedstawił uzasadnienie wprost: rozszerzenie Plug&Charge na sieć AC chargecloud „przenosi to bezproblemowe doświadczenie tam, gdzie ludzie faktycznie ładują najczęściej”.
Na tym polega sens tego ogłoszenia. Szybkie ładowarki DC to środowisko, w którym dotąd żyło Plug&Charge, a nie miejsce, w którym do większości samochodów trafia najwięcej energii. Firmowe parkingi, słupki przy ulicach, ładowarki przy hotelach i w miejscach docelowych oraz stanowiska przy budynkach mieszkalnych to w przeważającej mierze AC — i są to zarazem miejsca, w których doraźne uwierzytelnianie jest najbardziej uciążliwe: taryfa jest tam często najtańsza, jaką spotkasz, a procedura płatności najbardziej niezgrabna.
Muszą zgrać się trzy elementy, a pierwszy Europa już uregulowała
Plug&Charge nie jest przełącznikiem, który operator po prostu włącza. Wymagane są wszystkie trzy poniższe elementy:
| Wymóg | Szczegóły |
|---|---|
| Punkt ładowania | Musi być zgodny z ISO 15118-2 |
| Pojazd | Musi być odpowiednio wyposażony do wymiany certyfikatów |
| Umowa | Ważny certyfikat umowy od dostawcy usług mobilności obsługującego Plug&Charge, zainstalowany w samochodzie |
Pierwszy z nich staje się w Europie coraz bardziej oczywistością. Zgodnie z rozporządzeniem delegowanym uzupełniającym AFIR norma EN ISO 15118-2:2016 jest wymagana w nowych publicznie dostępnych punktach ładowania od 8 stycznia 2026 r., a od 1 stycznia 2027 r. dojdzie ISO 15118-20:2022 dla nowych i modernizowanych punktów Mode 3 — publicznych i prywatnych. TeslAnt opisał ten harmonogram i lukę, jaką pozostawia, w analizie ISO 15118-20 Amendment 1.
Drugi i trzeci wiersz to miejsca, w których wygoda faktycznie się rozstrzyga, a odpowiadają za nie producent samochodu i dostawca usług mobilności, a nie punkt ładowania.
Co to oznacza dla właściciela Tesli w Europie
Warto oddzielić ustandaryzowane Plug&Charge od tego, co właściciele Tesli już znają.
Tesla ma automatyczne uwierzytelnianie po wpięciu wtyczki od 2012 roku, ale na Superchargerach jest to własnościowy mechanizm Tesli, powiązany z samochodem i kontem Tesla właściciela, a nie z certyfikatem umowy ISO 15118 wystawionym przez dostawcę usług mobilności. Efekt obu rozwiązań jest ten sam — wepnij wtyczkę i odejdź — ale tylko to ustandaryzowane działa na sprzęcie innych firm.
Praktyczne pytanie dla właściciela Tesli przy słupku AC innego operatora brzmi więc, czy samochód ma certyfikat umowy, a nie czy słupek obsługuje standard. Tesla nie dokumentuje obsługi certyfikatów umowy ISO 15118 dla sieci zewnętrznych, zapytaj więc swojego dostawcę usług mobilności, czy może wystawić certyfikat, który twój samochód zaakceptuje, zanim założysz, że ta funkcja podąży za tobą poza sieć Superchargerów.
Podsumowanie
Infrastrukturalna strona Plug&Charge jest stopniowo uzupełniana, a AC było oczywistą luką: segment obsługujący najwięcej sesji ładowania miał najmniej bezproblemowe uwierzytelnianie. AFIR wprowadza punkty ładowania na standard według ustalonego harmonogramu. Pojazd i umowa to elementy, które wciąż warto sprawdzić, zanim zaczniesz na tym polegać.