Een tweedehands elektrische auto geeft je één cijfer om op te vertrouwen, en een Brits accudiagnosebedrijf heeft nu bewijs gepubliceerd dat dat cijfer iets weglaat. Generational analyseerde ruwweg 10.000 accutests van tweedehands EV's, uitgevoerd via honderden Britse dealers, en keek voorbij State of Health naar de afzonderlijke cellen in elk pakket. De meeste waren in orde. Een kleine, consistente minderheid was dat niet, op een manier die State of Health niet rapporteert.

Wat de celmetingen lieten zien

Een gezond accupakket houdt zijn cellen op vrijwel dezelfde spanning. In de hele steekproef was het mediane verschil tussen de hoogste en laagste cel acht millivolt — praktisch niets.

Spreiding in celspanning Aandeel van de tests Wat het betekent
~8 mV (mediaan) typisch Normaal, goed gebalanceerd pakket
Boven 50 mV 1 op 85 Aanzienlijke onbalans, onderzoek waard
Boven 100 mV 1 op 200 Ernstige onbalans, waarschijnlijk een onderliggend defect

Boven ongeveer 100 mV zijn de gevolgen het soort dat een eigenaar ook echt merkt. De actieradius wordt minder voorspelbaar, het laden kan misgaan en het batterijmanagementsysteem begint de prestaties te begrenzen om de cellen te beschermen die wegdrijven. Nergens op het dashboard staat "celonbalans"; de auto doet simpelweg minder dan voorheen.

Auto Express schaalde het cijfer van één op 85 op naar de ruim twee miljoen EV's op de Britse wegen en kwam uit op meer dan 25.000 getroffen auto's. Dat is rekenwerk op een steekproef en geen telling van daadwerkelijk gevonden defecten, en het is eerder als orde van grootte te lezen dan als een volledige inventarisatie.

Waarom State of Health het mist

De twee metingen beantwoorden verschillende vragen. "Rapporteren over State of Health is essentieel voor tweedehands EV's, maar het vertelt niet het hele verhaal over de staat van de accu", zei Oliver Phillpott, de topman van Generational. "Het meet capaciteit, niet noodzakelijk of de cellen binnen het pakket correct functioneren."

Dat onderscheid doet ertoe, omdat State of Health de maatstaf is waarop de hele tweedehandsmarkt zich heeft gestandaardiseerd. China heeft nu een nationale meetlat voor accugezondheid en de Europese variant komt in 2027 — beide meten capaciteit. Een pakket kan 93% State of Health rapporteren, er op de uitdraai van een dealer volstrekt netjes uitzien, en toch een cel bevatten die 120 mV van zijn buren afwijkt.

Het antwoord dat het bedrijf voorstelt is weinig spectaculair: test jaarlijks, zodat afwijkingen worden opgemerkt terwijl de accu nog onder garantie valt in plaats van erna. Generational biedt een begeleide herbalancering aan voor pakketten die het markeert, en WhichEV meldt dat ruwweg de helft van de vastgestelde onbalansen na een gecontroleerde herbalancering verdween, terwijl de rest dieper onderzoek of vervanging nodig had.

Wat een Europese eigenaar van een tweedehands Tesla hieruit moet meenemen

Tesla wordt in de analyse niet met naam genoemd, maar zit onvermijdelijk in de steekproef. Groot-Brittannië kocht in het tweede kwartaal van 2026 een recordaantal van 110.761 tweedehands elektrische auto's, en Tesla levert drie van de tien snelst verkopende tweedehands EV-modellen in het land. De Model 3 en Model Y zijn de tweedehands EV's met het grootste volume op Britse verkoopterreinen, dus dat zijn de auto's waar deze bevinding het vaakst over zal gaan.

Tesla-pakketten hebben een goede reputatie op het punt van capaciteit — een Zweedse studie stelde vast dat de LFP-accu van de Model 3 het na 100.000 km het beste hield. Celbalans is een aparte dimensie, en één die een capaciteitstest nooit bedoeld was om zichtbaar te maken.

De praktische les voor iemand die een tweedehands Tesla koopt is beperkt maar reëel: een goede State of Health-waarde is noodzakelijk en niet voldoende. Kan een verkoper daarnaast een spanningsrapport op celniveau overleggen, dan is dat een wezenlijk betere openheid dan het ene percentage waar bijna iedereen nu op vaart — en bij een basispercentage van één op 85 is het de vraag waard.