Vanaf 29 november 2026 kan geen enkel nieuw autotype nog worden goedgekeurd voor verkoop in de Europese Unie zonder Milieupaspoort voor Voertuigen. De eis komt uit Euro 7 — Verordening (EU) 2024/1257, aangenomen in april 2024 — en het is de eerste keer dat de Europese emissiewetgeving verder kijkt dan de uitlaat en ook meeneemt wat de batterij van een elektrische auto gedurende zijn leven doet.
De datum geldt voor nieuw goedgekeurde typen. Modellen die al een typegoedkeuring hebben, gaan ongewijzigd door tot 29 november 2027, wanneer de eis wordt uitgebreid naar elke nieuw verkochte auto en bestelwagen.
Wat het paspoort precies is
Het Milieupaspoort voor Voertuigen is een registratie per voertuig van de milieuprestaties op het moment van registratie. Het moet de emissiegrenswaarden voor verontreinigende stoffen bevatten, de CO2-cijfers, het brandstof- en elektriciteitsverbruik, de elektrische actieradius en de duurzaamheid van de batterij.
Het is geen document dat je bij een instantie indient en vervolgens vergeet. De statische parameters moeten bereikbaar zijn via een QR-code in de auto, en het scherm in het voertuig moet live gegevens uit de boordmonitoringsystemen tonen — verbruikswaarden over de hele levensduur en, voor alles met een tractiebatterij, de state of health daarvan.
Dat laatste punt is wat er verandert voor eigenaren. De state of health van een batterij is nu nog een getal dat je afleidt uit de actieradius, laat meten door een derde partij, of op gezag van de verkoper aanneemt. Euro 7 maakt er een uitlezing van die de auto moet publiceren.
Niet hetzelfde als het batterijpaspoort
Twee EU-paspoorten komen binnen vijftien maanden na elkaar, en het zijn verschillende instrumenten. Het batterijpaspoort dat op 18 februari 2027 begint komt uit de batterijverordening, hoort bij het accupakket zelf en bevat chemie, herkomst van grondstoffen, CO2-voetafdruk en aandeel gerecycled materiaal. Het Milieupaspoort voor Voertuigen komt uit Euro 7, hoort bij de typegoedkeuring van het voertuig en beschrijft hoe de auto presteert. Een nieuwe EV die in 2027 wordt verkocht, krijgt ze allebei.
De ondergrenzen voor duurzaamheid
Euro 7 stelt ook minimale prestatieniveaus vast die een tractiebatterij moet halen:
| Voertuig | Na 5 jaar / 100.000 km | Na 8 jaar / 160.000 km |
|---|---|---|
| Auto's (M1) | 80% | 72% |
| Bestelwagens (N1) | 75% | 67% |
Dit zijn wettelijke ondergrenzen voor typegoedkeuring, geen garantievoorwaarden, en ze binden het type en niet de individuele auto. Tot nu toe was de batterijgarantie van een fabrikant het enige getal van deze soort op de markt.
Voor context over hoe de huidige hardware zich tot die cijfers verhoudt: het rapport van Aviloo over ruim 500.000 batterijtests komt voor de Tesla Model Y uit op een mediane state of health van 90,3% na 150.000 km — ruim boven de achtjaarsgrens, en dat bij een kilometerstand die daar nog voorbij gaat.
Wat het betekent voor Tesla en Europese eigenaren
Tesla verkoopt in de EU op Europese typegoedkeuringen, dus elk nieuw Tesla-type dat vanaf eind november wordt goedgekeurd, moet een EVP opleveren en de state of health van de batterij in de auto tonen. Tesla stelt nu al meer diagnostische gegevens beschikbaar dan de meeste fabrikanten, en de pakketten scoren goed in tests, waardoor de nalevingslast voor Tesla lichter lijkt dan voor merken die degradatiegegevens liever buiten beeld hielden.
Het effect op de concurrentie kan zwaarder wegen dan de naleving zelf. Zodra elke nieuwe auto een vergelijkbaar state-of-health-cijfer publiceert, wordt de levensduur van de batterij een specificatie die kopers kunnen controleren — en krijgt de tweedehandsmarkt, waar de onzekerheid over het accupakket de restwaarde de meeste schade toebrengt, een standaardreferentie.
Euro 7 gaat verder dan dit — de verordening brengt ook de eerste Europese grenswaarden voor remstofdeeltjes en bandenslijtage, die vooral zware elektrische auto's raken. Maar het paspoort en de batterijuitlezing in de auto zijn de onderdelen die vanaf de bestuurdersstoel zichtbaar zijn.