Tijdens een mediarondetafel in de net geopende fabriek van LG Energy Solution in Lansing op 22 augustus 2026 gaf de Noord-Amerikaanse president van het bedrijf een botter antwoord over vaste-stofaccu's dan de industrie het hele jaar heeft gegeven.
„Het probleem met vaste stof is productie op grote schaal”, zei Robert Lee. „Als je heel grote formaten maakt, worstelen de meeste bedrijven ermee.”
Zijn tijdsinschatting was nog scherper: vaste-stofcellen zullen in smartphones opduiken „waarschijnlijk tien jaar voordat je het in EV's ziet”.
Waarom het formaat het hele argument is
Aankondigingen over vaste stof worden gedaan op celniveau, en op celniveau werkt de technologie: een kleine pouchcel met een vaste elektrolyt kan de energiedichtheden halen die de persberichten noemen.
Die cel opschalen naar het formaat dat een auto nodig heeft, is het moeilijke deel. Een vaste elektrolyt moet over het hele oppervlak van de cel in nauw contact blijven met de elektroden, door laadcycli heen die die elektroden doen uitzetten en krimpen. Kleine cellen verdragen dat; grote ontwikkelen holtes, en holtes worden dode capaciteit en hotspots.
Daarom is een telefoon het makkelijkere doel, en daarom is het gat van tien jaar dat Lee schetst een uitspraak over welk productieprobleem het eerst wordt opgelost.
Gezet tegenover wat de Chinese fabrikanten claimen
TeslAnt heeft de afgelopen maand drie vaste-stofroadmaps behandeld, en alle drie wijzen naar hetzelfde jaar:
| Bedrijf | Claim | Doel |
|---|---|---|
| BYD | Zes nieuwe vaste-stofoctrooien aangevraagd | Pilotproductie 2027 |
| CATL | Pilotproductielijn | 2027 |
| Geely | Cellen van 500 Wh/kg, 1.000+ km bereik | Pilotuitrol 2027 |
Lee noemde geen van hen, en dat hoefde ook niet. Geely's claim van 500 Wh/kg, de pilotlijn van CATL voor 2027 en de octrooiaanvragen van BYD zijn allemaal toezeggingen in de pilotfase — en een pilotlijn is precies de fase vóór het probleem met het grote formaat dat hij beschrijft moet worden opgelost.
De standpunten zijn minder tegenstrijdig dan ze lijken. Iedereen is het erover eens dat kleine cellen nu al gebouwd kunnen worden; de onenigheid gaat over hoe ver het is van een pilotcel naar een auto-accu. LGES schat dat op ongeveer tien jaar, in plaats van de drie of vier jaar die de data in 2027 impliceren.
LGES zit niet aan de zijlijn
Dit is niet een bedrijf dat een technologie afwijst waarin het geen belang heeft. LGES plant in de tweede helft van 2026 een pilotlijn voor all-solid-state met een droge-elektrodeproces, en zal in 2027 natrium-ionmonsters aan klanten leveren.
Zijn inzet op kortere termijn is wel anders: lithium-mangaanrijke cellen, ontwikkeld met General Motors, die vanaf 2028 meer dan 400 mijl bereik beloven tegen de prijs van lithium-ijzerfosfaat, met aanzienlijk minder nikkel en kobalt.
Wat dit betekent voor Europese Tesla-kopers
LGES is een leverancier van Tesla. Het bouwt cellen voor Tesla in Nanjing, en vanaf augustus 2027 levert de fabriek in Lansing de LFP-cellen voor Megapack 3 onder een contract van 4,3 miljard dollar. Dit is dus een inkijkje in Tesla's eigen toeleveringsketen, geen commentaar van buitenaf.
Tesla's celstrategie loopt momenteel via cilindrische 4680-cellen en LFP, met LFP-lijnen in Nevada en kathodeproductie in Texas die dit jaar op stoom moeten komen. Niets in dat plan hangt af van de komst van vaste stof.
Voor een Europese koper is het praktische nut van Lees inschatting de timing van de aankoop. Wachten op een Tesla met vaste stof is geen strategie: volgens deze lezing is de cel die een auto bereikt een component uit de jaren 2030, en een Europese levering zou nog later komen dan een Chinese of Amerikaanse.
De tweede parallel is industrieel. De Europese celfabrieken worden nu ingericht, en de chemie waaraan ze zich vastleggen is een gok voor tien jaar. Als vaste stof op groot formaat echt tien jaar weg is, mikt de Europese capaciteit die rond LFP en mangaanrijke chemie wordt opgebouwd op het juiste doel; houden de data in 2027 wel stand, dan mikt ze op de vorige generatie. Hoe dan ook is het cijfer om in de gaten te houden niet de energiedichtheid in een laboratoriumcel — het is de grootte van de cel waarin dat cijfer is gemeten.