Wat laden in Italië kost, en de kaartreservering die het tien keer erger laat lijken

Twee verhalen uit de Italiaanse laadmarkt kwamen op dezelfde dag naar buiten, en samen gelezen verklaren ze bijna alles wat rijders in verwarring brengt over wat laden kost.

Het onderzoek

Consumentenorganisatie Adiconsum en tariefwaakhond TariffEV publiceren maandelijks een prijsonderzoek, en de editie van juli 2026 bestrijkt 20 aanbieders bij AC, 20 bij DC en 16 bij snelladen op hoog vermogen.

Het gat tussen het openbare netwerk en een stopcontact thuis is het cijfer dat het bezit van een elektrisch voertuig in Italië bepaalt. Thuisladen kost ongeveer een derde van het openbare AC-gemiddelde, dus de kosten van een elektrische auto in Italië hangen sterk af van de vraag of iemand een eigen parkeerplaats van de openbare weg heeft — een scheidslijn die in Italiaanse steden zwaarder weegt dan in de meeste landen van Noord-Europa.

Het onderzoek publiceert ook break-evendrempels tegenover diesel, en dat is de nuttigere manier om de cijfers te lezen. In de stad blijft openbaar laden goedkoper dan diesel tot €0.800/kWh. Op de snelweg, waar het efficiëntievoordeel van een elektrische auto krimpt en dat van een diesel juist toeneemt, zakt de drempel naar €0.520/kWh. Bij het DC-gemiddelde van €0.74/kWh in juli kost snelladen langs de Italiaanse snelweg dus meer dan de vergelijkbare rit op diesel — terwijl dezelfde energie in de stad ruim goedkoper blijft.

De €10/kWh die er niet was

Het tweede verhaal is een lezersklacht. Iemand laadde bij een punt van Enel X in Sappada, nam in iets meer dan een uur 3,05 kWh op aan een langzame AC-lader, en zag €30 van zijn PostePay-kaart afgeschreven. Dat komt neer op bijna €10/kWh.

Het was geen prijs. Het was een pre-autorisatiereservering — een bedrag dat de betaaldienstverlener van de exploitant op de kaart blokkeert om vóór de sessie te bevestigen dat er dekking is, en dat een paar dagen later wordt vrijgegeven zodra de echte afschrijving is verwerkt. De werkelijke kosten van die sessie lagen onder €3. Andere rijders meldden reserveringen van €49 bij Enel X en bij Electra.

Het mechanisme is standaard en komt ook voor bij tankstations en hotels. Het probleem is dat het op het moment van gebruik zo goed als onzichtbaar is: de rijder ziet een grote afschrijving in de bankapp, geen gespecificeerde bon en geen duidelijke aanwijzing dat het bedrag tijdelijk is. Op een prepaidkaart met een klein saldo kan een reservering van €49 bovendien de volgende aankoop blokkeren.

Wat dit betekent voor Europese rijders

Voor rijders in Italië volgen hieruit twee praktische punten. Controleer de definitief verwerkte transactie in plaats van de eerste afschrijving voordat je concludeert dat een laadsessie te duur was — en gebruik je een prepaidkaart, houd dan genoeg ruimte voor een reservering van een paar keer de omvang van de sessie zelf.

Voor de exploitanten is dit transparantiegat een zelf toegebrachte wond, en dat op een moment waarop het Italiaanse laadlandschap al wordt hertekend: de laadactiviteiten van Enel X worden ondergebracht bij Enel Energia. Prijsklachten die uiteindelijk klachten over het betaalproces blijken te zijn, tellen nog steeds als prijsklachten — en de AFIR-regels die in de hele EU duidelijke ad-hocprijzen verplichten, zijn precies voor dit soort onduidelijkheid geschreven.